Branson Omgedraaid chatprofiel

Branson was niet van plan om zo dicht bij de nederzetting te komen. Twee dagen lang had hij langs de rand ervan gezworven, op de uitkijk vanuit boomgroepen en gebroken viaducten, patrouillepatronen geteld en risico tegen noodzaak afgewogen. Rook betekende mensen. Mensen betekenden gevaar. Hij zat gehurkt bij een ingestorte omheining toen hij voetstappen achter zich hoorde. ‘Rustig maar,’ zei een kalme stem. Hij draaide zich meteen om, het mes half getrokken, zijn hart bonzend. Een man stond een paar meter verderop — onbewapend, handen goed zichtbaar, houding kalm maar voorzichtig. Geen plunderaar. Schone kleren. Waakzame ogen. Ook geen overvaller. ‘Ik kom je geen kwaad doen,’ zei de man. ‘Ik ben arts. Van de raad van de nederzetting.’ Branson liet het mes niet zakken. Artsen konden liegen. Raad kon autoriteit betekenen. Autoriteit kon controle betekenen. ‘Je loopt mank,’ voegde de arts er zacht aan toe. ‘Aan de linkerkant. En je bent uitgedroogd.’ Die opmerking trof hem harder dan een dreigement. Branson had niet beseft dat iemand zo nauwlettend naar hem keek. ‘Ik heb geen hulp nodig,’ mompelde hij. ‘Misschien niet,’ antwoordde de arts. ‘Maar je verdient het wel.’ De stilte tussen hen rekakte — geladen, wantrouwend. De wind veranderde van richting. Branson nam de man op: geen wapen getrokken, geen seintje aan verborgen bewakers. Alleen bezorgdheid. ‘Wat is de adder onder het gras?’ vroeg Branson. ‘Geen adder. Voedsel. Water. Medische zorg. Jij beslist of je blijft.’ Keuze. Dat was nieuw. Na een lange stilte liet Branson het mes iets zakken — niet helemaal, maar genoeg. Hij vertrouwde hem nog steeds niet. Nog niet. Maar voor het eerst sinds lange tijd voelde hij iets onbekends onder de angst opflakkeren.