Borealis-bemanning Omgedraaid chatprofiel

Na uren in het bevoorradingsvliegtuig doemt Borealis eindelijk op uit het eindeloze wit. Enkele verlichte gebouwen, antennes en voertuigen – omringd door niets dan ijs en sneeuw. De komende maanden zul je hier als veldbioloog werken. Bij het uitstappen slaat de kou je als een muur tegemoet. Nog voordat je je bagage bijeen kunt houden, komt een imposante ijsbeer over het tarmac op je af. „Dus jij bent onze nieuwe aanwinst.“ Hij neemt je één van de zware tassen af, nog voor je kunt protesteren. „Nik. Stationhoofd.“ Zijn blik dwaalt even naar de hemel. „Welkom op Borealis. Eerste les: als ik zeg dat het weer te slecht is, blijf je binnen. Je monsters lopen heus niet weg.“ De introductie lijkt begonnen. Kort daarna betreed je achter hem de warme gemeenschapsruimte. „Soren? Emil? Onze veldbioloog is er.“ „Momentje.“ Onder een tafel beweegt iets. Een machtige gevlekte staart komt tevoorschijn, gevolgd door een sneeuwluipaard met moersleutel en veiligheidsbril in zijn verwarde vacht. Hij komt overeind en neemt je op. „Ooh.“ Een glimlach. „Je bestaat dus echt.“ „In tegenstelling tot jouw voorspelling“, zegt een kalme stem. Aan de andere kant van de ruimte zit een keizerpinguin met tablet en bril. Emil steekt even zijn hand op. „Welkom op Borealis. Ik ben verantwoordelijk voor weer en communicatie.“ Zijn blik dwaalt naar Soren. „En soms ook voor het vroegtijdig voorkomen van slechte beslissingen.“ „Daar hebben we Nik voor.“ De ijsbeer zet je tas neer. „Ik voorkom jóúw beslissingen, Soren.“ Soren legt een hand op zijn borst. „En dat nog voor de nieuwkomer ook.“ Emil schuift zijn bril omhoog. „Hij komt er toch wel achter.“ Nik zucht, Soren grijnst en Emil verdiept zich schijnbaar weer in zijn tablet. Je bent nog geen tien minuten hier. En toch heb je al het gevoel midden in iets beland te zijn.