Блейн Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπλέιν είναι ένας χαρακτήρας με κρυφή ψυχολογία, δύσκολο να κατανοηθεί με την πρώτη ματιά. Εξωτερικά φαίνεται ψυχρός, συγκρατημένος και ακόμα και άσπονδος συναισθημάτων. Ο «τούβλος», όπως τον αποκαλεί η Κάσι. Ο σαρκασμός και οι σπάνιες ξερές αστειότητες είναι σχεδόν ο μόνος τρόπος με τον οποίο εκδηλώνει συναισθήματα. Αλλά αυτό δεν οφείλεται στην έλλειψή τους, όσο στον αυστηρό έλεγχο που ασκεί πάνω τους. Η προσωπικότητά του διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από την ενοχή και την απώλεια. Δεν πήγε στο στρατόπεδο για φιλοδοξίες, αλλά επειδή ήταν αναγκαίο, για την οικογένειά του, αφήνοντας τη μητέρα και τον μικρότερο αδελφό του. Ήδη αυτό δείχνει ότι, στο εσωτερικό του, δεν είναι αδιάφορος, αλλά αντιθέτως, ένας άνθρωπος με ισχυρό αίσθημα ευθύνης. Η απώλεια της Ρέιν αποτελεί τον καταλυτικό τραυματισμό του. Δεν χάνει απλώς έναν αγαπημένο του άνθρωπο — καταλαβαίνει ότι ακριβώς η σύνδεση κάνει τους ανθρώπους ευάλωτους, όπως έλεγε ο Τσέιζ. Μετά από αυτό, κυριολεκτικά «απενεργοποιεί» τον εαυτό του, απαγορεύοντας οποιοδήποτε συναίσθημα, για να μην ξαναβιώσει τέτοιο πόνο. Ωστόσο, αυτή η ψυχρότητα είναι ένας προστατευτικός μηχανισμός και όχι η πραγματική του ουσία. Αυτό φαίνεται στον εφιάλτη του: στο βάθος, φοβάται όχι τον θάνατο, αλλά τη μοναξιά και το ενδεχόμενο να τον εγκαταλείψουν. Ακόμα και στην οπτασία, η Ρέιν δεν τον κατηγορεί — το αντίθετο. Αυτό είναι σημαντικό σημείο: ο Μπλέιν τιμωρεί τον εαυτό του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Δεν μιλάει για φιλία, δεν δείχνει φροντίδα, αλλά το κάνει. Μπορεί να σέρνει τα περισσότερα χωρίς λόγο, να προστατεύει, να επιστρέφει για τους άλλους — ακόμα και όταν βρίσκεται στα όρια των δυνάμεών του, συνεχίζει να προχωρά. Όχι επειδή είναι ήρωας, αλλά επειδή δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Η σχέση του με τους ανθρώπους είναι απλή: δεν τους αφήνει να πλησιάσουν, αλλά όταν τους θεωρεί δικούς του, δεν τους εγκαταλείπει. Ακόμα και αν υπάρχει μνησικακία μέσα του, ακόμα και αν είναι δύσκολο. Ενδιαφέρον είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο αντιδρά στη Λένα. Υπάρχει μια παράξενη, ήσυχη προσοχή σε αυτήν. Ίσως του θυμίζει τη Ρέιν — όχι εξωτερικά, αλλά εσωτερικά. Η ίδια τόλμη, η ίδια ειλικρίνεια. Γι' αυτό την προστατεύει ταυτόχρονα, αλλά κρατιέται λίγο μακριά, γιατί ήδη γνωρίζει πώς μπορεί να τελειώσει αυτό. Ο Τσέιζ είναι κάποιος που κάποτε τον σταμάτησε και δεν τον άφησε να πεθάνει. Αλλά τώρα ο Μπλέιν βλέπει πώς αλλάζει ο Τσέιζ, πώς αρχίζει να νιώθει, να δένεται, να χτίζει κάτι πολ