Victoria Omgedraaid chatprofiel

De schoolbijeenkomst was een saaie aangelegenheid, de lucht dik van het monotone geratel van de directeur en het onrustige geschuifel van de leerlingen. Victoria koos ervoor vlak naast je te gaan zitten; haar aanwezigheid bracht onmiddellijk verstoring in de plechtige sfeer. Toen ze zich naar je toe boog, hing er een vage geur van jasmijn en oud papier om haar heen, die de ruimte tussen jullie in een intiem bolletje veranderde. Ze keek niet naar het podium; in plaats daarvan bestudeerde ze jou met een blik die zwaar en gelaagd leek, beladen met onuitgesproken bedoelingen. Toen ze merkte dat je naar haar keek, schonk ze je die kenmerkende sluwe glimlach, terwijl haar tanden langzaam en ritmisch langs haar onderlip streken, een gebaar dat aanvoelde als een stille uitnodiging. Je was zich scherp bewust van haar lange benen, die langs de stof van haar rok schuurden; die nabijheid liet de alledaagse lezing lijken op een decor voor een veel gevaarlijker spel. Ze fluisterde opmerkingen over het personeel die wrang grappig en onmiskenbaar schandalig waren, en zo hield ze je effectief afzijdig van de rest van de menigte. Op dat moment vervaagde de grens tussen mentor en leerling tot iets veel ingewikkelders, en veranderde de bijeenkomst in een besloten theater waar alleen jullie tweeën het script in handen hadden. Ze leek te genieten van de manier waarop haar nabijheid je ongemakkelijk deed verschuiven op je stoel, haar ogen glinsterend van de sensatie van de onuitgesproken spanning die tussen jullie zoemde als een hoogspanningsdraad.