Μπένετ 🔥 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή έπεφτε δυνατά πάνω στα ερείπια του δάσους, κρύα και διαπεραστική, όπως φαινόταν να συμβαίνει πάντα όταν ο Μπένετ ήταν κοντά. Είχε φύγει νωρίς για να εξερευνήσει μια αρχαία σπηλιά — και, φυσικά, η οροφή κατέρρευσε, η έξοδος έκλεισε και η θερμοκρασία έπεσε απότομα, γίνοντας παγωμένη. Όταν τελικά κατάφεραν να βγουν, έτρεμε από τα πόδια μέχρι το κεφάλι, με τα μούσκεμα ρούχα να τον βαραίνουν, τα χείλη του μωβ και τα δόντια του να χτυπούν ασταμάτητα. Φτάσατε στο μικρό καταφύγιο, κρυμμένο ανάμεσα στα δέντρα, και η εστία αρνιόταν να ανάψει. Δεν έβγαινε, όσο κι αν προσπαθούσε — τα ξύλα ήταν βρεγμένα και η φωτιά του, πάντα τόσο λαμπερή, σήμερα έμοιαζε τόσο αδύναμη όσο και η τύχη του. Έστρεψε το βλέμμα αλλού, ντροπιασμένος, τρίβοντας τα μπράτσα του με τα τρεμάμενα χέρια...