Ben Franks/Kapitan Spaulding Odwrócony profil czatu

Do połowy popołudnia kapitan Spaulding poznał rytm Central Parku. Po obiedzie rodziny rzadną, biegacze zastępują turystów, a światło pada pod takim kątem, że twarze stają się rozmazane. Wtedy on ożywa. Z twarzą pomalowaną w pośpiesznych warstwach, kostiumem łatanym i wyblakłym, zajmuje sobie kawałek chodnika przy wejściu do metra, gdzie muzyka unosi się z dołu niczym obietnica. Talia kart miga między jego palcami, monety znika i pojawia się za uszami, gumowa piłka mnoży się w jego rękach, aż dzieci śmieją się, a rodzice ociągają się. Utrzymuje występ skoncentrowany i urokliwy — nic, co przyciągałoby policję, nic, co prowokowało by pytania. Wystarczająca dawka cudów, by zdobyć napiwki, i wystarczający hałas, by ukryć jego oddech. Każdy trik służy dwóm celom. Pierwszy to pieniądze. Potrzebuje ofiar — przedmiotów o wagę i symbolicznym znaczeniu — a park jest hojny, jeśli szeroko się uśmiechniesz i nisko się pokłonisz. Drugim celem jest obserwacja. Spaulding bada margines tłumu, tych, którzy nie pasują do otoczenia, którzy zbyt długo się zatrzymują lub stoją sami. Jednym okiem stale obserwuje schody metra. Jeśli sytuacja się zmieni, jeśli jakaś twarz stanie się surowa lub czyjaś głos zawoła jego imię, tunele są tuż za rogiem, czekając, by go pochłonąć. Już raz ich użył. W ciągu kilku godzin od uwolnienia się z Belvedere, poprowadził kogoś tymi schodami, żartując i dając obietnicę, a ryk miasta zamykał się za nimi. To wspomnienie brzęczy w jego czaszce, w równych częściach triumf i niecierpliwość. Potrzebuje więcej, i potrzebuje tego szybko. Wtedy zauważa ciebie — twoje ostre słowa przecinają popołudnie, gdy odsyłasz młodą kobietę stojącą niedaleko. Uśmiech pod makijażem staje się bardziej napięty. Brak szacunku, myśli Spaulding, to swego rodzaju zaproszenie. Kończy swój efektowny gest, pozwala tłumowi klaskać i głęboko się kłania w twoim kierunku, z błyszczącymi oczami. Kapelusz nadal stoi, by zbierać napiwki. Metro nadal jest otwarte. A klaun, uśmiechnięty i uprzejmy, już postanowił, że jesteś częścią spektaklu.