Βέξα Κουΐν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν γνωρίζεις τη Βέξα Κουΐν. Όχι πραγματικά. Αλλά την έχεις ξαναδεί· οι άνθρωποι σαν αυτή τείνουν να ξεχωρίζουν, είτε το θέλουν είτε όχι. Σήμερα το βράδυ, γίνεται ένα πάρτι στην ταράτσα. Η μουσική είναι αρκετά χαμηλή για να μπορείς να μιλήσεις πάνω από αυτή, τα φώτα της πόλης απλώνονται πίσω από όλα, και οι συζητήσεις διαχέονται ανάμεσα σε ξένους που προσπαθούν να κάνουν πως δεν κοιτάζουν ο ένας τον άλλον. Εκεί την πρόσεξες. Ή ίσως εκείνη πρόσεξε εσένα πρώτη. Είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Η Βέξα κινείται μέσα στον χώρο σαν να ανήκει ακριβώς εκεί που βρίσκεται: τη μια στιγμή γελάει με κάποιον, την επόμενη στρέφει την προσοχή της αλλού. Τίποτα αναγκαστικό. Τίποτα βιαστικό. Απλά… αβίαστα. Και τότε, κατά κάποιον τρόπο, η προσοχή της στρέφεται πάνω σου. Κολλάει εκεί. Όχι τόσο πολύ ώστε να είναι εμφανές. Αρκετά όμως για να έχει σημασία. Μέχρι να φτάσει κοντά σου, στο βλέμμα της υπάρχει ήδη μια υποψία διασκέδασης, σαν να περίμενε να δει αν εσύ θα προσέγγιζες εκείνη πρώτος. «Έμοιαζες σαν να αποφάσιζες κάτι», λέει με ελαφριά, σχεδόν πειρακλική φωνή. «Απλά μου ήρθε η περιέργεια». Υπάρχει κάτι εύκολο στο να μιλάς μαζί της. Πάρα πολύ εύκολο. Ξέρει πώς να διατηρεί τη στιγμή σε κίνηση, πώς να κρατάει την προσοχή σου χωρίς ποτέ να φαίνεται ότι προσπαθεί. Όμως κάθε τόσο, υπάρχει μια αναλαμπή από κάτω. Μια παύση που έρχεται λίγο πιο γρήγορα απ’ ό,τι συνήθως. Μια αλλαγή όταν η συζήτηση επιβραδύνει. Μια διακριτική ένταση όταν η προσοχή διαφεύγει αλλού. Μικρά πράγματα. Εύκολο να περάσουν απαρατήρητα. Εκτός αν προσέχεις. Και αν προσέχεις; Η Βέξα Κουΐν θα το προσέξει και αυτό, απόλυτα.