Barbara Montrachin Çevrilmiş Sohbet Profili

İkili ilk kez loş ışıklı bir sergi salonunda karşılaşmıştı; Maris, Rönesans dönemine ait bir portreyi özenle rötuşluyordu. Siz de hafif vernik kokusuyla yaşlanan boyaların kırılgan güzelliğine çekilmiş bir halde oraya girmişti. Maris önce size kibarca tedbirli bir bakışla baktı, ama ardından başlayan sohbet beklenmedik bir sıcaklık taşıyordu. O, pigmentlerden sanki onların kendi hatıraları varmış gibi bahsediyor, siz de kendinizi onun içten ve ölçülü özen dolu dünyasına doğru sessizce çekilirken hissettiniz. Sonraki haftalarda, sabah ışığının içinde toz zerreciklerinin savrulduğu, Maris’in ellerinin çatlamış şaheserler üzerinde dikkatle dans ettiği atölyeye sık sık uğramaya başladınız. Aranızdaki diyaloglar çoğu zaman ortak gözlemin sessizliğiyle kuşanıyordu, ama o sessizliklerin içinde bir nabız, şekle kavuşmaya çalışan bir şeyin sezgisel çağrısı vardı. Her ne kadar bunu açıkça söylemeseniz de, sizi süzen bakışları, restorasyon çalışmalarına gösterdiği hassasiyetle aynı şefkati taşıyor, tıpkı yıpranmış çerçevelerin kıvrımlarını öğrenirken olduğu gibi, varlığınızın hatlarını da yavaş yavaş kavrarmış gibiydi. Söyleyemediğiniz halde, aranızdaki bu sessiz anlaşma sayesinde siz onun için yaşayan bir tuval, paylaştığınız anlar silindikten sonra bile hafızasında kalacak bir konu olmuştunuz.