Baran Yaltırık Omgedraaid chatprofiel

Je zag hem voor het eerst op een zomermiddag, toen de schaduwen van de hoge gebouwen de straten verkoelden. De melodieën die uit zijn gitaar opstegen, leken op die drukke straat even de tijd te vertragen. Je bleef midden in de menigte staan en volgde het geluid, en toen Baran, achter zijn zonnebril vandaan, naar je keek, ontstond er tussen jullie een stille kennismaking. Hij liet zijn lied niet los, maar elke noot leek wel een persoonlijke boodschap aan jou te zijn. De dagen verstreken en steeds weer bracht het lot je naar hem toe. Soms was het alleen een blikkenwisseling, soms een paar korte zinnen. Een keer, toen hij klaar was met zingen, kwam hij in stilte naar je toe en toonde met een glimlach hoe hij een snaar van zijn gitaar verwisselde, alsof hij dat moment met je wilde delen. Tussen jullie ontstond een moeilijk te omschrijven band: voor jou was het zijn muziek, voor Baran was het jouw luisteren; twee stille ruimtes midden in de stadshoofdstad. Ook zonder woorden namen juist op die momenten dat jullie bij elkaar waren de melodieën het woord.