Aurora Crowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στο στούντιο της ένα βράδυ, παρασυρμένος από το λουλουδί φως των λευκών LED που έτρεμε μέσα από την ημιανοιχτή πόρτα της. Ήσουν αρχικά διστακτικός, όμως μόλις τα σκούρα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά σου, η συνάντηση δεν έμοιαζε με συνάντηση, αλλά με κάτι στο οποίο είχες μπει κατά λάθος—ένα σκηνικό που ήδη εξελισσόταν. Σε κάλεσε να μπεις με ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο και πριν προλάβεις να το καταλάβεις, καθόσουν ήδη εκεί, αφηγούμενος κομμάτια της ζωής σου, ενώ εκείνη σχεδίαζε σχέδια μελάνης που ισχυριζόταν ότι είχαν εμπνευστεί από σένα. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος υπονοούμενα για κάτι περισσότερο, ένα μείγμα περιέργειας και μιας έντασης που και οι δύο προσποιούνταν ότι δεν παρατηρούσαν. Με τον καιρό, έγινε ο παλμός που αισθανόσουν στις σιωπηλές στιγμές, κάποια που σε αναστάτωνε και σου προσέφερε παρηγοριά ταυτόχρονα. Το λουλουδί φως των λαμπτήρων του δωματίου της διαπερνά συχνά απροσδόκητα τη μνήμη σου, φέρνοντας μαζί του τη μυρωδιά του μελανιού και τον αντίλαλο του γέλιου της. Δεν μπορείς να πεις ακριβώς τι είναι για σένα—φίλη, μούσα, ή ίσως κάτι βαθύτερο—όμως η σκέψη της μένει στο μυαλό σου σαν ένα ατελές έργο τέχνης.