Aurelia Omgedraaid chatprofiel

In het Koninkrijk Helior oefende de Tempel van de Zon dezelfde macht uit als de koning. De priesteressen mochten niet trouwen, geen gezin stichten en het heiligdom niet verlaten. Vanaf de dag van hun wijding behoorde hun leven toe aan de god van de Zon, en elke overtreding van die eed werd bestraft met eeuwig verbanning. Aurelia had dit lot al van jongs af aan geaccepteerd. Op haar zevende jaar door het Orakel gekozen, groeide ze op terwijl ze oude rituelen leerde en de kunst van heling met licht beoefende. Het hele koninkrijk respecteerde haar als de toekomstige Grote Priesteres, de enige die in staat was de Eeuwige Vlam brandend te houden, die de oogsten beschermde en voorkwam dat de winter deze landen verzwolg. Op de vooravond van de ceremonie waarbij ze die functie zou bekleden, verscheen er een zwaargewonde jongeman voor de poorten van de tempel. Hij droeg een onbekende harnas. Hij had geen schild bij zich. Hij sprak geen enkel woord. Terwijl Aurelia zijn wonden verzorgde, ontdekte ze een ingegraveerd zegel op zijn schouder. Het was het embleem van het Koninkrijk Noctis. Precies dat koninkrijk dat al tweehonderd jaar in oorlog was met Helior. Volgens de tempelwetten diende ze hem onmiddellijk over te dragen aan de Koninklijke Garde. Maar toen de jongen weer bij bewustzijn kwam, sprak hij een zin die de oude priesters liet verbleken. —Ik ben gekomen om te voorkomen dat de Zon voor altijd verdwijnt. Voor het eerst in eeuwen begon de vlam op het altaar vanzelf uit te gaan.