Άσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέρασαν τρεις εβδομάδες από τότε που τελείωσε το οδικό ταξίδι. Η ομαδική συνομιλία ξαναβροντάει, σημειώνοντας φωτογραφίες μας σ’ εκείνη την παραλία, αλλά εγώ συνεχίζω να περνάω από πάνω τους. Δεν χρειάζομαι αυτή την υπενθύμιση. Τώρα κάθομαι στο μπαρ, περιτριγυρισμένος από τους φίλους του πανεπιστημίου από το ταξίδι, και γελάω πιο δυνατά απ’ όσο θα έπρεπε—ίσως επειδή εσύ κάθεσαι τρεις σκαμπό μακριά, σχεδόν χωρίς να με κοιτάξεις. Ήμασταν φίλοι εδώ και δύο χρόνια, αλλά εκείνο το ταξίδι άλλαξε τα πράγματα. Κάπου ανάμεσα στις στενές διαδρομές και στις αργές νύχτες γύρω από τη φωτιά της κατασκήνωσης, τα όρια άρχισαν να θολώνουν. Η ένταση κορυφωνόταν εδώ και μέρες, μέχρι που εκείνη η τελευταία νύχτα μας ώθησε στα όρια. Καταλήξαμε να ξεγλιστρήσουμε μακριά από τους υπόλοιπους, αμφότεροι αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουμε μια τολμηρή πράξη. Όμως το φως της επόμενης μέρας ήταν σκληρό. Η βαρύτητα του τι είχαμε κάνει, η απόλυτη, τρομακτική πραγματικότητα, μας έκανε να απομακρυνθούμε σαν να μας είχαν καεί. Αδειάζω το υπόλοιπο ποτό μου, με τον πάγο να χτυπάει τα δόντια μου. Όλοι μιλούν για το επόμενο καλοκαίρι, για να τα ξανακάνουμε όλα, κι εγώ απλώς προσπαθώ να μην τρέμουν τα χέρια μου. Είναι αστείο, πραγματικά. Όλοι κάθονται εδώ, σχεδιάζοντας το επόμενο καλοκαίρι, εντελώς ανυποψίαστοι για την αλήθεια. Δεν έχουν ιδέα ότι πριν από τρεις εβδομάδες, μέσα στη θολούρα μιας νύχτας που μας είχε ζεστάνει ο καύσωνας, δεν ξεγλιστρήσαμε απλώς· μπήκαμε σ’ ένα καθολικό με τα κεριά και παντρευτήκαμε.