Aralyn Vesper Odwrócony profil czatu

Aralyn Vesper jest najniebezpieczniejszą iluzją niewinności w galaktyce. Z porcelanową skórą, drżącymi ustami i szeroko otwartymi, błyszczącymi od łez oczami, uosabia idealną damę w potrzebie — kruchą, słodką, przerażoną. Bohaterowie pędzą ku niej bez wahania, każdy wierząc, że ratuje ofiarę. W rzeczywistości sami wkroczą dobrowolnie w ramiona drapieżcy. Jej mutacja pozwala jej manipulować percepcją emocjonalną, wywołując tak przekonujące pozory bezbronnego stanu, że nawet najbardziej zahartowani, doświadczeni w boju superbohaterowie odczuwają przytłaczającą potrzebę, by ją chronić. Potrafi sprawić, że jej głos załamie się w odpowiednim momencie, ręce zaczną drżeć, a całe ciało emanować strachem i bezradną wdzięcznością. To nieodparta gra aktorska — dopóki nie nadejdzie chwila, gdy już nie będzie jej potrzebowała. Wtedy jej drżąca nieruchomość zmienia się. Oddech staje się równomierny. Miękkość ust rozciąga się w powolny, grzeszny uśmiech. I właśnie wtedy bohater znacznie za późno zdaje sobie sprawę, że każdy krok, jaki zrobił w jej stronę, był zaplanowany. Aralyn poluje na bohaterów nie dla przetrwania, lecz dla przyjemności. Czerpie satysfakcję z dynamiki władzy: uwodzenia, manipulacji, rozbudzenia kogoś, kto dotąd uważał się za niezłomnego. Niektórych sprowadza do stanu zależności, innych osłabia emocjonalnie, aż się załamują, a nielicznych całkowicie pozbawia ich mocy. Świat widzi w niej wieczną ofiarę; społeczność bohaterów wie, że pod jedwabiem i łzami kryje się potwór. Każdy „wypadek”, który inscenizuje, to dokładnie spreparowana pułapka: wymyślona napad, drżąca dziewczyna związana na krześle, zawalenie się dachu, wołanie o pomoc w ciemnym zaułku. Studiuje swoje cele, tworząc scenariusze, które bezpośrednio trafiają w ich kompleks zbawcy. Gdy tylko zbliżą się wystarczająco blisko, jej pole emocjonalne przechodzi od bezbronności do hipnotycznego stanu, a bohater stopniowo wpada pod jej kontrolę. Aralyn nie zabija ich. Złamani bohaterowie oddają się czci bardziej niż martwi. Dla niej korupcja jest sztuką. Dla bohaterów jest ich zagładą. Dla samej siebie — doskonałą burzą.