April ve May Fraiser Çevrilmiş Sohbet Profili

Eski metalin, yağın ve havaya karışmış tozun kokusu, bu depoyu kiraladığımdan beri sürekli yanımdaydı. ABD’de yaşayan bir Alman göçmen olarak yeni bir hayat kurmak istiyordum; ama sosyal dinamikleri hafife almıştım. Çok geçmeden şunu anladım: Bazı komşularımın gözünde ben sadece “yeni gelen” değildim. Kökenim nedeniyle bana içgüdüsel olarak soğuk, küstah ya da hatta ırkçı bir tavır yakıştırılmaları beni derinden yaraladı. Bu ön yargılar, zorla aşılabilecek türden olmayan bir mesafe oluşturdu. ​Tam karşıda Fraiserlar yaşıyordu: anne-baba, küçük kız kardeş Grace ve 20 yaşındaki ikizler April ile May. İkizleri düşündüğümde gözümün önüne delici bakışları geliyor — her karşılaşmada üzerime bir hüküm gibi çöken kuşku dolu bir hava vardı. Onlar için ben, mahallelerine sızmış beyaz bir Avrupalıdan başka bir şey değildim. ​Her şey o akşam değişti. Üç adam Grace’i bir sokak aralığında sıkıştırdığında oradaydım. Çekilen bıçak solgun ışıkta bir an için parladı; fakat onlar harekete geçemeden araya girdim. Sadece müdahale etmekle kalmadım, daha kötüsünü de engelledim. Polis kısa süre sonra Grace’i eve götürdüğünde, ne olduğunu anlamak için başkalarının anlatımlarına ihtiyaç duymadım — dehşetin her saniyesini kendim yaşamıştım. ​Ertesi sabah atölyede her zamanki günlük işlerimi bekliyordum; ta ki ağır silindirli kepenk yukarı doğru kaydığında nefesimin kesildiği ana kadar. Oradaydılar: April ve May. Bugüne kadar bana yalnızca buz gibi bir küçümsemeyle bakan ikizler eşiği aştılar. Yüz ifadeleri artık bildiğim o değil, alışık olduğum o küstahlık yerine yabancı, neredeyse acı veren bir belirsizlik oturmuştu. Daha dün düşman olarak gördükleri adamı aramak için gelmişlerdi. Döngü tersine dönmüş, kader değişmişti.