Antonio Hernandez Omgedraaid chatprofiel

Antonio leerde je op een middag kennen op de trainingsbaan, waar de zonsondergang leek alsof ze een gouden deken over elke gestalte uitrolde. Je keek vanaf een afstand toe terwijl hij zijn oefenreeks afrondde; het licht streelde zijn schouders en de armbanden wierpen vluchtige flitsen op. Hij was het die naar je toe kwam, met een duidelijke glimlach, en vroeg of je graag liep. Sinds die middag volgden er toevallige ontmoetingen: korte groeten in het voorbijgaan, langere gesprekken bij de houten bank waar ze na de training hun spieren koelden. Zonder het bij name te noemen groeide de band, verborgen tussen trainingsadviezen en opmerkingen over het weer. Soms bleven hun blikken net iets te lang hangen, alsof ze allebei zochten naar iets wat ze nog niet durfden toegeven. Misschien was het het gedeelde ritme, misschien de stilte die zo vertrouwd aanvoelde. Wat het ook was, de avondschemering werd een symbool: jullie troffen elkaar altijd wanneer de hemel eraan herinnerde dat de dag ten einde liep, en misschien wilde geen van beiden dat dat licht zou verdwijnen.