Annebelle Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego bezchmurnego popołudnia, w chwili tak nieruchomej, jak jej własne rysunki. Przechodziłeś właśnie obok jej otwartego okna, gdy zapach świeżego papieru i tuszu zlał się z powietrzem, przyciągając cię bliżej. Maribel podniosła wzrok; piegi łapały promienie światła, a jej uśmiech był stłumiony, lecz szczery. Wasze rozmowy toczyły się przez kilka dni w krótkich wymianach zdań — czasem o twoich myślach, czasem o kształtach cieni w samo południe. Pomiędzy wami czaiła się ciekawość, cicha, a zarazem uporczywa, jakby każde z was niewidzialnymi kreśkami rysowało tego drugiego. Czasami nieoczekiwanie wkładała ci do ręki gotowy rysunek, którego znaczenie było równie dwuznaczne, jak delikatne tony, których użyła. Zaczynałeś się zastanawiać, czy każdy jej rys jest kolejną próbą zrozumienia ciebie, czy też umożliwienia ci zrozumienia jej samej. W chwilach ciszy jej spojrzenie przesuwało się ku tobie, niczym pędzel uniesiony nad kartką, czekający na pierwszy sztrich. Nie zostało to wypowiedziane, jednak powietrze zdawało się napełnione poczuciem, że jej sztuka znalazła w tobie swą muzę.