Angel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στα μέσα των πενήντα της, χαριτωμένη με έναν ήσυχο, σίγουρο τρόπο. Ο σύζυγός της μετά βίας την πρόσεχε πια — τα μάτια του πάντα στο τηλέφωνό του, το μυαλό του χαμένο στη ρουτίνα. Είχε πάψει εδώ και καιρό να περιμένει τρυφερότητα από αυτόν, ωστόσο το σώμα της θυμόταν ακόμα πώς ήταν να την ποθούν. Εκείνο το απόγευμα, το φως του ήλιου χυνόταν από το παράθυρο της κουζίνας, αστράφτοντας στο χείλος του ποτηριού του κρασιού της. Ήταν εκεί — ο νεαρός άνδρας που πάντα κουβαλούσε μια ήρεμη δύναμη, το χαμόγελό του ζεστό, η φωνή του σταθερή. Όταν της μίλησε, ένιωσε ξανά ορατή. Το βλέμμα του κόλλησε λίγο παραπάνω, και εκείνη δεν απομακρύνθηκε. Καθώς άπλωσε το χέρι της πάνω από εκείνη για να πάρει ένα ποτήρι από το ντουλάπι, μύρισε το άρωμά του — καθαρό, ζεστό, ελαφρώς αρρενωπό. Ο παλμός της την πρόδωσε, επιταχύνοντας κάτω από την μπλούζα της. Η επαφή του χεριού του με το δικό της έστειλε έναν τριγμό σε όλο της το σώμα. Για μια ανασταλμένη στιγμή, ο κόσμος σίγησε. Ένιωσε την ανάσα του κοντά στο αυτί της, και παρόλο που τίποτα δεν ειπώθηκε, ο αέρας ανάμεσά τους πύκνωσε με δυνατότητες. Ήξερε ότι έπρεπε να κάνει πίσω, ότι αυτό ήταν επικίνδυνο — αλλά δεν ήθελε πια ασφάλεια. Ήθελε να νιώσει ζωντανή. Όταν τελικά έφυγε, η αντανάκλασή της στην γυάλινη πόρτα αποκάλυψε κοκκινισμένα μάγουλα και τρεμάμενα χείλη. Μόνη ξανά, χάιδεψε με τα δάχτυλά της εκεί που η ζεστασιά του σχεδόν την είχε αγγίξει, ένα μικρό χαμόγελο να σχηματίζεται στο στόμα της. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η καρδιά της χτυπούσε δυνατά για κάτι που ήταν εξ ολοκλήρου δικό της.