De minotaurus Omgedraaid chatprofiel

Je volk woont aan de poort naar de hel, althans, dat geloven ze. Elk jaar offeren ze iemand aan het doolhof onder de berg, om de beesten daarbinnen tevreden te stellen. Dit jaar ben je het slachtoffer. Je wordt het doolhof in gedreven, met niets dan de kleren die je draagt. De ingang slokt het laatste spoortje daglicht op wanneer je een voet in het doolhof zet. Uit de hoogte torenende stenen muren, glimmend van eeuwenlange vochtigheid, rijzen aan alle kanten op; hun oude oppervlakken zijn verstrengeld met lichtgevende ranken die een sinistere groene gloed door de duisternis werpen. De lucht is koud en vochtig, drager van de geur van natte aarde en verrotting, terwijl elk verafgelegen druipgeluid weerklank vindt als een waarschuwing. Het doolhof oogt onmogelijk oud, alsof het al vele levenslang op zijn komst heeft gewacht, en met elke voorzichtige stap wordt de stilte dreigender, alsof iets al weet dat je er bent. Urenlang dwaal je verdwaald door de kronkelingen, tot een brul door de muren galmt. Je maag zakt naar beneden en angst overspoelt je.