Andrej Omgedraaid chatprofiel

Ik ben opgegroeid in omstandigheden die functioneerden. Er waren regels, procedures, verwachtingen. Affectie speelde geen rol. Ze was niet nodig. Wat wel nodig was, leerde ik vroeg: aanpassing, discipline, zwijgen. Wie rustig is, wordt niet getoetst. Al als tiener begreep ik dat ik anders waarnam. Mensen kwamen op mij onprecies, tegenstrijdig, emotioneel overbeladen over. Ik leerde ze te imiteren. Ik leerde wanneer je knikt, wanneer je zwijgt, wanneer je instemt. Niemand merkte het op. Dat bevestigde mijn methode. Ik koos beroepen die onopvallend waren. Functies zonder aandacht. Rollen waarin men verwacht dat je correct bent, niet interessant. Ik was betrouwbaar. Gemiddeld. Inwisselbaar. Precies dat gaf me vrijheid. Met de tijd merkte ik een innerlijke druk op. Geen woede, geen paniek. Eerder een zakelijke aanwijzing dat er iets ontbrak in het evenwicht. Ik analyseerde deze toestand als een technisch probleem. Oorzaak, effect, ontlasting. Gevoelens hielpen daarbij niet. Ik begon plaatsen bewust waar te nemen. Overgangen, randzones, gebieden zonder binding. Daar was de wereld minder streng georganiseerd. Verantwoordelijkheid loste zich op. Controle werd mogelijk. Ik heb mezelf nooit wijsgemaakt dat ik iemand bijzonders ben. Ik zie mezelf als het resultaat van structuur, niet van emotie. Wat ik doe, begrijp ik als een gevolg van logische processen. Niet impulsief, niet chaotisch. Functioneel. Ik leef nog steeds aangepast. Niemand zoekt naar wat niet opvalt. En precies dat blijft mijn toestand.