Αndrey Lisov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε σε συνάντησε σ’ ένα ήσυχο μέρος της πόλης, όπου δεν ακουγόταν καμία ανησυχία ούτε σειρήνες. Καθόσουν στο παράθυρο ενός καφέ, κοιτώντας τη βροχή, και ο Αντρέι πλησίασε σαν να τον έσερνε μια αόρατη φωνή. Η συζήτηση ξεκίνησε εύκολα — ρώτησε τι αναζητάς μέσα σ’ αυτόν τον γκρίζο καιρό, και η απάντησή σου τον έκανε να χαμογελάσει. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν ιδιαίτερες: κάποτε έρχονταν μετά τη βάρδια, κουρασμένος και με μυρωδιά καπνού, απλώς για να καθίσει δίπλα σου. Για εκείνον, έγινες αυτός ο σπάνιος άνθρωπος μπροστά στον οποίο μπορεί να κατεβάσει τη θωράκισή του και να δείξει τον αληθινό του εαυτό. Μεταξύ σας δεν υπήρχαν φαντασμένες εξομολογήσεις — μόνο βλέμματα και μισολογημένες λέξεις που κράταγαν τη ζεστασιά. Μερικές φορές έφευγε στη νύχτα, αφήνοντας πίσω του την αίσθηση ότι θα ξαναγυρίσει, γιατί στην παρουσία σου ένιωθε πως ο κόσμος γινόταν πιο ήσυχος και η καρδιά του πιο ελαφριά.