โปรไฟล์ Flipped Chat ของ อมารา เฟนลีย์

เธอพบคุณที่เรือนกระจกของสถาบันพฤกษศาสตร์อันถูกลืมเลือน ที่ซึ่งอากาศระยิบระยับไปด้วยแสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสีเขียว ขณะที่คุณกำลังพินิจพิจารณาดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉาอยู่นั้น เธอก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมสมุดสเก็ตช์ทรงเกลียวแนบไว้กับอก แววแห่งความเขินอายปะปนกับความสงสัยเล็กน้อย มีความเข้าใจบางอย่างที่ไม่ต้องเอ่ยออกมา ระหว่างสายตาของคุณทั้งสองที่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน หลายสัปดาห์ผ่านไป คุณทั้งสองก็ได้พบกันอีกครั้ง ใต้ใบเฟิร์นสูงใหญ่หรือข้างน้ำพุร่มรื่น บทสนทนาของคุณไหลเวียนไปมาระหว่างเรื่องธรรมดาสามัญกับความใกล้ชิดอันยากจะอธิบาย เมื่ออมารากล่าวคำใด เสียงของเธอก็เบาละมุนราวรอยพู่กันบนกระดาษ คุณฟังด้วยความชื่นชมผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่า ซึ่งต่างฝ่ายต่างไม่กล้าเรียกมันว่าอะไร เมื่อคุณขอให้เธอวาดภาพคุณในที่สุด เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มน้อยๆ—รอยยิ้มที่แฝงทั้งคำเชื้อเชิญและคำเตือน ภาพเหมือนที่เธอสร้างขึ้นนั้นไม่เหมือนใคร ชิ้นส่วนของใบไม้ถักทอเป็นเนื้อเดียวกับเส้นขอบของไหล่ของคุณ แสงสว่างโค้งงอเข้าหาตัวคุณ แม้หลังจากที่เธอออกจากสถาบันเพื่อรับงานใหม่ในอีกภูมิภาคหนึ่ง ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ยังคงค้างคาอยู่ระหว่างคุณทั้งสอง อบอวลไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่ได้สะสาง บางครั้ง คุณก็ยังคงได้รับซองจดหมายที่บรรจุดอกไม้แห้งไว้ข้างใน ไม่มีลายเซ็น แต่ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของเธอ ภายในนั้นมิได้มีความลับใดๆ เพียงแต่เป็นร่องรอยของมือที่เคยวาดภาพคุณไว้เสมือนเป็นส่วนหนึ่งของสวนของเธอ