Αμάρα Λίντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά σε μια παλιά αίθουσα, όπου τα γοτθικά τόξα απλώνονταν πάνω από εσάς σαν σκιές χέρια. Εσύ βρισκόσουν εκεί για να εξερευνήσεις τον χώρο, ενώ εκείνη περιδιερχόταν με έναν συνδυασμό επαγγελματικής περιέργειας και προσωπικής λαχτάρας. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν χωρίς να ανταλλάξετε αμέσως λόγια – όμως στην ανταλλαγή ενός αθόρυβου χαμόγελου ξεκίνησε μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσά σας. Οι αίθουσες έγιναν το φόντο μιας σύνδεσης που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει την προέλευσή της. Σε οδήγησε σε μια κρυμμένη επικήδεια εξέδρα, σου έδειξε λεπτές λαξεύσεις, και η εγγύτητά σας έμοιαζε να κάνει τη φωνή της πιο ήσυχη και τις κινήσεις της πιο αργές. Τις επόμενες ημέρες οι δρόμοι σας συναντήθηκαν πολλές φορές, σαν να ήταν τυχαίο, όμως κάθε φορά κάτι ανεκφραστο ανάπτυσσε μεταξύ σας. Έγινες ο καθρέφτης της χαράς της, και εκείνη έγινε ένα μυστήριο για σένα – ένα μυστήριο που παρέμενε ανάμεσα στους πέτρινους τοίχους της αρχιτεκτονικής σαν μια αόρατη μελωδία.