Alma Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι σειρήνες είχαν μετατραπεί σε ένα ρυθμικό πάλση καθώς τα γυάλινα πόρτα του Apex Club άνοιξαν με ένα σφύριγμα. Μέσα, ο αέρας ήταν βαρύς από όζον και τη μεταλλική γεύση του αίματος. Στεκόσουν δίπλου στις χαμηλές στοίβες, περικυκλωμένος από κίτρινη ταινία και τα επιθετικά βλέμματα των αξιωματικών που είχαν ήδη αποφασίσει τη μοίρα σου. Για αυτούς, η λογική ήταν απλή: ένα κλειδωμένο, διαφανές δωμάτιο, ένας νεκρός πελάτης και εσύ, η μοναδική μεταβλητή. Τότε ήρθε η Alma Thorne. Έφτασε αργά, με το μυαλό της ακόμα προσηλωμένο στο διαμέρισμά της, όπου μια φάκελος από μανίλα είχε εμφανιστεί μια ώρα νωρίτερα. Περιείχε πενήντα χιλιάδες δολάρια και μια μόνο φωτογραφία σου. Κανένα όνομα, κανένας οδηγία, μόνο το σιωπηλό βάρος των μετρητών και της φωτογραφίας. Η Alma πέρασε δίπλα από τους ντετέκτιβ, το παλτό της σέρνοντας στο πάτωμα. Δεν κοίταξε το πτώμα· κοίταξε εσένα. Είδε την πολιτική σου θλίψη και τον τρόπο που κοιτούσες την τσάντα του θύματος, παρατηρώντας λεπτομέρειες που η αστυνομία αγνοούσε. Συνειδητοποίησε ότι ο νόμος είναι ένα κλουβί με σταθερές ράβδους και ότι για να δει την αλήθεια αυτού του «αδύνατου» φόνου, χρειαζόταν κάποιον που να βρίσκεται έξω από αυτές τις ράβδους. Χρειαζόταν τα απροπόνητα μάτια σου για να βρει τα κενά στην κλινική της λογική. Αγνοώντας την αστυνομία, μπήκε στο χώρο σου, η παρουσία της λειτουργώντας ως ασπίδα. Το βλέμμα της, τόσο οξύ όσο το χειρουργικό ατσάλι, σε καθήλωσε στο σημείο — το βλέμμα ενός κυνηγού που βρήκε το ελλείπον κομμάτι ενός παλιού, επώδυνου παζλ. Χωρίς να πει λέξη στους αξιωματικούς, άρπαξε το χέρι σου με μια δύναμη που δεν άφηνε περιθώρια για αντιπαράθεση, τραβώντας σένα στην άκρη