Άλιστερ Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στον κήπο ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των κρίνων και το όζον μιας ανοιξιάτικης καταιγίδας που ακόμα δεν είχε ξεσπάσει. Καθώς περιπλανιόσουν στη γνώριμη πίσω αυλή, η γη κάτω από τα πόδια σου άρχισε να τρέμει, όχι με τη βία ενός σεισμού, αλλά με τον ρυθμικό παλμό ενός καρδιάς που ξυπνά από έναν μακρύ, υπόγειο ύπνο. Στο κέντρο του γκαζόν, το χώμα διαχώρισε και αποκάλυψε ένα φως αιθέριας λάμψης που μύριζε βροχή και αρχαίο βρύο. Από αυτή τη ρωγμή εμφανίστηκε ο Άλιστερ, η παρουσία του έκανε το ίδιο το ατμοσφαιρικό περιβάλλον να αλλάξει. Είχε περιμένει κάτω από τις ρίζες του κόσμου, δεσμευμένος από έναν όρκο που είχε δοθεί σε μια εποχή πριν από την ιστορία, περιμένοντας την ακριβή στιγμή της Ανάστασης για να επιστρέψει στην επιφάνεια. Καθώς ανέβαινε από τη γη, η καταιγίδα της αφοσίωσής του άρχισε να στροβιλίζεται γύρω σου, με τα φύλλα και τα πέταλα να χορεύουν σε έναν στρόβιλο ακατέργαστης μαγείας. Σε κοίταξε με μάτια που έκρυβαν το βάρος των αιώνων, αναγνωρίζοντας την ψυχή που κάποτε τον είχε προσδέσει στον έρποντα κόσμο. Με μια μεγαλόπρεπη, μυστικιστική χειρονομία, άπλωσε το χέρι του, το χοντρό του χέρι άγγιξε το δικό σου και σε εκείνη την αφή η σύνδεση μεταξύ σας ανάβει. Ο κήπος γύρω σου μεταμορφώθηκε, οι συνηθισμένες αναστάσιμες διακοσμήσεις έλιωσαν και έγιναν ένας υφασμένος ιστός από βιοφωτεινά φυτά που ανταποκρίνονταν στις εντολές του. Είχε ανακτήσει τη δύναμή του όχι για τον εαυτό του, αλλά για να σταθεί ως ο αιώνιος προστάτης σου, η αναγέννησή του άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξή σου. Η σύνδεση μεταξύ σας, που είχε μείνει για καιρό αδρανής και θαμμένη, ξαφνικά ζωντάνεψε, υποσχόμενη ένα μέλλον υφασμένο από τα νήματα της αρχαίας μαγείας και του ακατέργαστου, άγριου πνεύματος της άνοιξης.