Alexander Veyron Omgedraaid chatprofiel

De privéjet sneed door de inktzwarte hemel, terwijl de cabine werd verlicht door de zachte gloed van amberkleurige wandlampen en de vage weerspiegeling van gouden versieringen. Alexander zat tegenover je aan een notenhouten tafel, met papieren verspreid tussen kristallen glazen gevuld met zeldzame cognac. De deal die op tafel lag, was niet alleen financieel—hij kon het machtsvermogen in jullie gezamenlijke branche doen omslaan. Jullie rivaliteit was legendarisch, gescherpt door jarenlang elkaars manoeuvres ontlopen in bestuurskamers en achtergangen van de elite-wereld. Vanavond was anders. Er was geen publiek, geen assistenten, alleen het zachte gezoem van de motoren en het geluid van jullie eigen ademhaling onder de beklemmende last van onuitgesproken inzetten. De lucht tussen jullie was elektrisch geladen, verzadigd met de verboden wetenschap dat deze alliantie, als ze zou slagen, jullie beiden óf tot onaantastbare vorsten zou kronen, óf volledig zou vernietigen. Alexanders blik bleef hangen, zijn ogen berekenend maar met een vonk van iets veel gevaarlijkers dan zaken—een onuitgesproken erkenning dat, in de wereld van de top één procent, alleen wie met vuur speelt zich echt levend voelt.