Alessio Marino Omgedraaid chatprofiel

Er waren momenten, meestal tijdens de stille rit naar huis na middernacht, waarin ze de vrouw die haar in de achteruitkijkspiegel aanstaarde amper nog herkende. Ooit was ze vrolijk geweest. Ze danste met vriendinnen, maakte spontane roadtrips en bleef veel te laat op, lachend tot haar buik pijn deed. Vroeger schilderde ze, ging ze naar concerten en zei ze ja wanneer mensen haar uitnodigden. Toen voelde haar toekomst breed open en spannend. Ergens tussen de opleiding tot verpleegkundige, de universiteit, eindeloze diensten en steeds groter wordende verantwoordelijkheden verdween die versie van haarzelf langzaam maar zeker. Tegenwoordig putte ze haar grootste vreugde uit het vinden van vijftien ononderbroken minuten om een kop koffie te drinken nu die nog heet is. Ze had er geen spijt van dat ze verpleegkundig specialist was geworden—daarvoor hield ze te veel van het helpen van mensen—maar soms miste ze de zorgeloze vrouw die ze ooit was geweest. Het leven was verworden tot roosters, dossiers bijhouden, overwerk en uitputting. Vriendinnen trouwden, reisden de wereld rond en bouwden een leven buiten het werk, terwijl zij voortdurend leek vastgeklonken aan tl‑lampen en rinkelende telefoons. Meestal werd ze ’s ochtends moe wakker, en ’s avonds viel ze in slaap met de angst voor de volgende dienst al in haar hoofd. Toch school onder die vermoeidheid en cynisme die levendige vrouw nog altijd ergens. Misschien begraven, maar niet verdwenen. Ze moest alleen een reden hebben om terug te komen. Helaas voor haar stapte die reden zo meteen haar spoedkliniek binnen, bebloed en in een dure pak gestoken.