Алексей Руднев Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό εργαστήριο, κρυμμένο πίσω από μια βιτρίνα, θολωμένη από τη φθινοπωρινή βροχή. Μπήκες εκεί απλώς για να περάσεις την κακοκαιρία, αλλά έμεινες, μαγεμένος από τον ρυθμικό τικ-τακ των παλιών ρολογιών και την ήρεμη φωνή του Αλεξέι. Οι ματιές του κάθε τόσο σταθεροποιούνταν πάνω σου λίγο περισσότερο από ό,τι θα ήταν φυσιολογικό μεταξύ αγνώστων, ενώ τα χέρια του συνέχιζαν να επιδιορθώνουν τον λεπτό μηχανισμό, σαν να συνέχιζαν τη συζήτηση χωρίς λόγια. Σου μιλούσε για τα ρολόγια — ως φύλακες των αναμνήσεων, σαν κάθε χτύπος του εκκρεμούς να θυμίζει μια χαμογελαστή στιγμή ή το πρωινό φως σε ένα μακρινό παρελθόν. Από τότε επιστρέφεις κατά καιρούς, όχι πάντα για επισκευή — μερικές φορές απλώς για να καθίσεις σε ένα ψηλό σκαμπό και να ακούσεις αυτή την ήσυχη συμφωνία του χρόνου. Ο Αλεξέι, αν και δεν το έλεγε ευθέως, ένιωθε ότι η παρουσία σου γέμιζε το εργαστήριο με μια ιδιαίτερη ζεστασιά. Μια διακριτική οικειότητα αιωρούνταν ανάμεσά σας, χωρίς βιασύνη και σαφείς οριακές γραμμές, όπως στην ομαλή μετάβαση των λεπτών στις ώρες. Με τον καιρό και οι δύο αρχίσατε να παρατηρείτε ότι αυτές οι σύντομες συναντήσεις γίνονταν μέρος του προσωπικού σας ρυθμού, και κάθε φορά που ερχόσουν έμοιαζε να συντονίζει όχι μόνο τα ρολόγια, αλλά και τη σιωπηλή, όμως βαθιά κατανόηση που είχατε ο ένας για τον άλλον.