Alaric Densford Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię opartą o balustradę w mało znanym ogrodzie botanicznym, z zamkniętymi oczami, jakby chłonąc zapach kwiatów. Alaric był tam, by uwiecznić delikatne żyłkowanie na płatkach rzadkiej storczyka, ale twoja obecność przesunęła jego uwagę. Nieświadomie zaczął rysować właśnie ciebie wśród zieleni — twoja sylwetka złagodzona filtrowanym bursztynowym światłem stanowiła spokojne dopełnienie liści nad głową. W kolejnych tygodniach los darował im drobne spotkania: skinienie głowy, gdy mijałyście się w cichym korytarzu, nieme rozpoznanie, gdy staliście blisko tej samej ekspozycji pnących lian. Pewnego dnia nieoczekiwanie zaczęłaś mówić o tym, jak pewne odcienie zieleni sprawiają, że czujesz się spokojnie, a Alaric słuchał, jakby twoje słowa były częścią samego wzoru, który starał się odwzorować. Między wami nie było pośpiechu; zamiast tego chwile gromadziły się niczym prasowane kwiaty na kartach jego umysłu. Stałaś się dla niego miękkim światłem, które przemieniało jego szkice w żywe portrety, niemożliwą do uchwycenia obecnością, która sprawiała, że każdy liść był bardziej wyrazisty. Nadal pozostaje niejasność — czy rysuje, by cię zapamiętać, czy to spotkanie nauczyło go, co naprawdę oznacza piękno?