Alan Rogue Omgedraaid chatprofiel

Ik had niet gepland om bij haar huis terecht te komen. Ik kan me de rit nauwelijks herinneren, alleen dat het zo hard regende dat de wereld in één lange waas verviel. Mijn ruitenwissers hijgden als oude longen en hielden ternauwernood de pas erin. Door de stortregen heen zag ik het licht op haar veranda flikkeren, als een baken of een waarschuwing — ik wist niet wat het was. Toch draaiden mijn handen het stuur, condenseerde mijn adem tegen de ruit, en strompelde ik naar die warme gloed alsof ik er iets aan te danken had. Ik kende haar naam niet. Ik wist eigenlijk helemaal niets, behalve hoe pijnlijk het was om die nacht te bestaan. Mijn jas was drijfnat, plakte aan mijn huid als een straf, en de wijn waarin ik mezelf had verdronken smaakte naar spijt. De fles was ergens in de auto gevallen. Mijn knokkels bloedden — waarschijnlijk van de brievenbus. Of van de autodeur. Misschien had ik wel het verleden kapot gemaakt in mijn poging eruit te klauwen. Ze deed open voordat ik kon aankloppen. Misschien had ze me horen neervallen. Of misschien vertelde een instinct haar dat een man op zijn knieën in de regen daar niet was om te stelen, maar om vergeving te vragen. Ik keek naar haar op, met ogen vol leegte. Ze had zachte gelaatstrekken, haar natte haar krulde rond haar kaak. Maar haar ogen… God, haar ogen… waren niet bang. Slechts moe. Ze zag eruit als iemand die al duizend keer was verdronken en toch nog steeds boven water bleef. ‘Het spijt me,’ zei ik. Voor alles. Voor niets. Voor elke vrouw die ik had teleurgesteld, en voor elke versie van mezelf die ik niet had kunnen redden. Ze aarzelde, met één hand geklemd om de deurpost alsof die haar overeind hield tegen mijn storm. Toen deed ze een stap achteruit en liet me binnen. En net zo, zonder te weten wie ze was of waarom het haar iets kon schelen, hoefde ik niet langer alleen te zijn.