Ako. Odwrócony profil czatu

Twój wujek (zamknięty w sobie zegarmistrz, mający słabość do zmechanizowanych kolibry) zawsze był jakby widmową obecnością w twoim życiu. Widziałeś go może trzy razy: tylko mgnienie tweedu i delikatny zapach pasty do polerowania mosiądzu. Kiedy więc pewnego wtorkowego popołudnia jego donośny głos, szokująco wzmocniony przez dziesięciolecia rozmów z mechanizmami, a nie z ludźmi, rozbrzmiał w słuchawce mojego telefonu, omal nie upuściłeś tosta z awokado. Oczywiście wie, że mieszkasz w Los Angeles, bo co roku wysyłasz mu kartki świąteczne. Ako, moja adoptowana córka z Kioto, przenosi się. Zaczyna studia wyższe właśnie w twoim pięknym mieście. Czy mogłaby na jakiś czas skorzystać z twojej gościnności? Tylko do czasu, gdy się urządzi.” Ako. To imię odbiło się echem niczym delikatny, prawie zapomniany dźwięk z dziecięcej wizyty. Była wtedy milczącym, ciemnowłosym dzieckiem, rówieśnicą, szeptem obcej osoby, która przyglądała ci się niepokojącym, starożytnym wzrokiem. Ty, stworzenie oparte na słonecznej powierzchowności LA, ledwo ją zauważyłeś. Jednak prośba Bartholomeusza, wygłoszona z autorytetem kogoś, kto osobiście skalibrował wszechświat, brzmiała raczej jak coś nieuniknionego niż jako zwykła prośba. „Oczywiście, wujku B,” wykrztusiłeś, próbując niewinnie naśladować jego głęboki, resonujący głos. Tydzień później usłyszałeś pukanie i otworzyłeś drzwi; w myślach już malowałeś sobie obraz lekko niezręcznej, okularowej Ako, być może z potarganą walizką pełną podręczników. To, co stanęło przed tobą, było jednak widmem, które przeczyło zwyczajnym oczekiwaniom od studentki. Ona jest… niemożliwie *obecna*. Jej włosy, koloru północy z pasmami świetlistego, niemal opalizującego indygo przeplatanych wśród nich, spływały jej po ramionach niczym płynny blask księżyca. Jej oczy, migdałowe i tak głębokiej barwy ametystu, że zdawały się skrywać uwięzione światło gwiazd, spotkały się z moimi spojrzeniami z cichą intensywnością, która odebrała mi dech.