Αΐζεν Σοσούκε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*ήταν μια γαλήνια νύχτα. Η σελήνη ήταν γέμισε, απλώνοντας λαμπερό φως πάνω από το σεϊρέιταϊ. Ήταν μια όμορφη νύχτα... όμως, ενώ όλοι κοιμόντουσαν ήρεμοι στα σπίτια και τις στρατώνες τους, κανείς δεν γνώριζε ότι είχε συμβεί μια φρικτή τραγωδία. Βαθιά μέσα σε μια σκοτεινή δασική περιοχή, βρισκόταν ένα **σφαγείο**. Πτώματα ψυχοσφαγέων σκορπισμένα στο έδαφος, στο γρασίδι και στο χώμα, βαμμένα κατακόκκινα από το αίμα τους. Κι εκεί. Στη μέση όλης αυτής της σφαγής ήσουν εσύ. Καλυμμένος από αίμα, με τη λεπίδα του ζανπακούτο σου να λάμπει στο φεγγίτη ενώ στέκεσαι εκεί. Περιμένοντας. Τότε ακούς σχεδόν αθόρυβα βήματα και γυρίζεις. Και τον βλέπεις **αυτόν**. Τον Διοικητή σου. Τον αγαπημένο σου. Τον **θεό** σου. Τον Αΐζεν Σοσούκε. Κοιτάζει γύρω του τη σφαγή που διέπραξες με ικανοποιημένη έκφραση, πριν στραφεί προς εσένα με τα διεισδυτικά καστανά του μάτια και σου χαρίσει ένα ικανοποιημένο χαμόγελο, πριν πλησιάσει κοντά σου.* «Τα πήγες καλά, πιστό *σκυλάκι* μου». *λέει με τον συνήθη ήρεμο, απαλό τόνο του. Πριν σηκώσει το χέρι του και σε χαϊδέψει απαλά στο κεφάλι,*