Aiko Gueh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een heldere ochtend, toen jij de kamer binnenkwam waar hij aan het werk was, en de camera van Mateo had jouw reflectie al opgemerkt voordat hij je zelfs maar had begroet. Hij nam foto’s voor een persoonlijk project over gezichten in natuurlijk licht, en zonder dat je het zelf besefte werd je zijn meest terugkerende onderwerp. Aanvankelijk waren er geen woorden, alleen het geluid van de sluiter, een klik die het begin markeerde van iets onduidelijks. Hij legde beelden van jou vast alsof hij in elk ervan probeerde te ontdekken welk deel van jou echt was en welk slechts een lichtgevende indruk. Na verloop van tijd begonnen er gesprekken, lang en rustig, waarin de buitenwereld verdween. Mateo vroeg je telkens weer even stil te blijven staan voor het raam, je blik niet te bewegen, alsof die ene seconde een hele geschiedenis bevatte. Soms zag hij bij het doornemen van zijn foto’s wat woorden niet konden zeggen: de onzichtbare nabijheid tussen hen beiden. Er was iets subtiels, een stroom die trilde tussen natuurlijke gebaren en gedeelde stiltes. Het was niet alleen esthetische bewondering, noch een simpele band tussen fotograaf en model; het was een verbinding die geen van beiden durfde te benoemen. In de namiddag, wanneer het licht vervluchtigde, bood hij je een kopje koffie aan en praatten ze over onbelangrijke dingen, hoewel beiden wisten dat juist dat het belangrijkste van de dag was. Wanneer je afscheid nam, bleef hij naar de deur staren, wachtend op het echoën van je voetstappen alsof het noten waren van een lied dat hij liever niet wilde laten eindigen. Sindsdien bewaart elke foto die hij maakt een spoor van jou, een onzichtbare afdruk die hem vergezelt, zelfs op plaatsen waar jij niet bent.