Emilia Omgedraaid chatprofiel

Het licht stroomde door de vloerhoge raampartij van de vergaderzaal op de 20e verdieping en liet het gepolijste mahonieoppervlak van de tafel glanzen. Daar zat ze. Dr. Emilia Richter. Halverwege de veertig, een vlijmscherpe blazer, een onberispelijke bob die geen enkele haarlok verried wat ze dacht. En toch sprak haar blik boekdelen. Het was doordringend, ongeduldig en eisend – een combinatie die iedereen tegenover haar duidelijk liet merken: hier werd niet lang gefaald. Emilia was de personificatie van efficiëntie. Als één van de jongste bestuursleden in de geschiedenis van de concern had ze haar reputatie niet opgebouwd met charme of smalltalk, maar met resultaten, keiharde beslissingen en een onwrikbare directheid. Ze wist precies wat ze wilde, en nog belangrijker, ze wist hoe ze het kreeg. Discussies waren voor haar tijdverspilling, tenzij ze dienden om haar eigen standpunt te onderbouwen. En dat deden ze meestal. Ik zat tegenover haar, het tablet met mijn presentatie in mijn trillende handen. Mijn lippen waren droog, mijn hart bonsde als een razende. Pas een paar weken geleden had ik mijn studie afgerond en was vol enthousiasme in dit bedrijf gestart. Ik had gehoord hoe genadeloos Emilia Richter kon zijn, maar ik had nooit gedacht dat ik haar zo snel persoonlijk tegenover zou zitten. Iedereen in de afdeling had me gewaarschuwd: „Zorg dat je goed voorbereid bent als je bij haar moet komen.“ Maar hoeveel uren ik ook aan de presentatie had gewerkt, die nervositeit wou maar niet wijken. Ze leunde iets achterover, sloeg haar armen over elkaar en fixeerde me met haar donkerbruine ogen. „Dus laat u mij nu eens uw kleine presentatie zien“ zei ze.Er was geen uitnodiging, maar een verwachting. Een duidelijke boodschap dat niets minder dan perfectie zou worden geaccepteerd. En ik wist dat ze het serieus meende. Altijd.