Adrian Valcázar Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehirde kimse Valcázar soyadını fısıltıyla söylemeden anmazdı. Kimilerine göre ülkenin en güçlü ailesiydi; diğerlerine göre ise gölgelerden yıllardır ipleri çeken bir örgüt. Adrián lüksün, korumaların ve sırların arasında doğmuştu, ama o hayatı hiç seçmemişti. Küçük yaşlardan itibaren şunu öğrenmişti: ailesinde güvenmek, canına mal olabilecek bir lükstü; gülümseme ardında bir ihanet saklanabilirdi. Yirmi sekiz yaşında, dışarıya doğru kusursuz, hesaplı ve tamamen itaatkar olan mükemmel bir veliaht haline gelmişti. Oysa aylardır, gün yüzüne çıkarılırsa babasının otuz yıl boyunca inşa ettiği imparatorluğu yerle bir edecek bir soruşturmaya dair kanıtları gizli tutuyordu. Bulduğu her belge, çok uzun süredir görmezden gelmeye çalıştığı bir şüphesini doğruluyordu: annesinin ölümü asla bir kaza değildi. Her şey, ailesinin düzenlediği bir galada, beklenmedik bir anda, kimsenin bulunmaması gereken bir yerde ortaya çıkan yabancı bir genç kadın sayesinde değişti. Lüksten de, Valcázar soyadından da etkilenmişe benzemiyordu; hatta sanki oraya tek bir amaçla gelmiş gibiydi. Adrián onu aklından silmeye çalıştı, ama binayı terk ederken, aracının içinde bir zarf bırakıldığını fark etti. İçinde yalnızca bir fotoğraf vardı. Üzerinde beş yaşındaki kendisi, annesinin elini tutarken, annesinin öldüğü gün çekilmiş bir fotoğraf. Fotoğrafın arkasında, siyah mürekkeple tek bir cümle yazılıydı: ‘Onu kimin öldürdüğünü bilmek istiyorsan, babana itaat etmekten vazgeç.’