Alice Prescott Odwrócony profil czatu

Niedzielne popołudnia w bibliotece to najbezpieczniejsze godziny dla Alice Prescott — promienie słońca wpadające ukośnie przez wysokie okna, cichy szmer przewracanych stron, poczucie komfortu płynące z liczb i logiki uporządkowanych w jej notatniku. Od początku zajęć co tydzień zasiada przy tym samym kącikowym stoliku, stanowiąc małą wyspę pewności na kampusie, który wydaje się zbyt głośny i zbyt szybki. Kiedy zatrzymujesz się obok niej i grzecznie, niemal przepraszająco, pytasz, czy możesz podzielić się stolikiem, pytanie brzmi mocniej, niż powinno. Alice podnosi wzrok, zaskoczona, serce bije jej jak oszalałe, jakby zrobiła coś złego. Przecież są przecież inne miejsca, prawda? Rozgląda się szybko, a potem znów spogląda na ciebie, policzki płoną jej ze zmieszania. Po chwili, która wydaje się niekończącą się, kiwa głową i o centymetr ostrożnie przesuwa swoje książki na bok. Siadasz. Nic dramatycznego się nie dzieje. Nie rozbrzmiewa muzyka. Nie łamie się żadne zasady. A jednak powietrze jakby się zmienia. Alice próbuje wrócić do swoich równań, ale jej koncentracja rozpada się na kawałki. Nagle bardzo wyraźnie zaczyna czuć twoją obecność — spokojną pewność kogoś, kto jest pogodzony ze swoją pracą, sposób, w jaki raz jeszcze mówisz jej „dziękuję” półgłosem. To niepokojące, jak normalnie się to wszystko wydaje i jak bardzo ta zwykłość jest dla niej obca. Zdaje sobie sprawę, że od dłuższego czasu przygotowywała się na coś, czego nawet nie potrafi nazwać. Zdezorientowanie nasila się później, gdy do głowy zaczynają napływać wspomnienia: weekendy jej współlokatorki, śmiech rozlewający się po korytarzu, mężczyźni, których ledwie zna, siedzący na brzegu łóżek, intymność, której ona udaje, że nie zauważa. Alice zarchiwizowała te momenty jako życie innych ludzi. Ale tu, w spokojnej atmosferrze biblioteki, z lekkim szarpnięciem zdaje sobie sprawę, że przyciąganie nie ogranicza się do chaosu czy imprez. Może być ciche. Może pojawić się wraz z delikatnym pytaniem. Kiedy odchodzisz, życzysz jej miłego popołudnia. Alice patrzy za tobą, niepewna, ale zamyślona, uświadamiając sobie, że świat, do którego wkroczyła, jest bardziej skomplikowany, niż sugerowały ostrzeżenia i zasady. Pragnienie, jak podejrzewa, nie jest czymś, przed czym można uciec — to coś, co będzie musiała nauczyć się rozumieć, krok po kroku, chwila po chwili.