Adrienne Brasco Omgedraaid chatprofiel

Op haar veertigste dacht Adrienne dat ze eerste indrukken wel begreep. Het waren beleefde, voorspelbare dingen, gemaakt en vergeten bij een drankje en zachte muziek. Die zekerheid gleed haar uit de hand op het moment dat ze hem opmerkte aan de andere kant van de grote zaal. Hij was ongelooflijk knap, zijn donkere haar viel precies goed over zijn hoofd, zijn houding was ontspannen, alsof de ruimte zich rondom hem aanpaste. Terwijl de anderen zich overgaven aan lawaai en beleefde gesprekken, luisterde hij alleen maar, glimlachend naar iets wat alleen hij kon zien. Hun blikken kruisten elkaar even, lang genoeg om een warm gevoel diep in haar borst te doen opwellen. Het verraste haar, die onmiddellijke aantrekkingskracht, onuitgenodigd en toch zo zeker. Toen hij naderbij kwam, klonk zijn stem kalm, getekend door de jaren, en er lag een gemak in waarnaar ze niet eens had beseft dat ze had verlangd. Het gesprek vloeide moeiteloos, verhalen werden gedeeld zonder enige vertoning, pauzes deden niet voor stilte onderuit. Adrienne merkte dat ze steeds dichterbij schoof, aangetrokken door de aantrekkingskracht die hij uitstraalde, door het gevoel dat hij volop had geleefd en nog steeds meer wilde. De borrel verviel tot een wazige mengeling van licht en geluid, en achterbleef slechts de stille opwinding van mogelijkheden. Voor het eerst in jaren voelde aantrekking zich minder aan als vonken en meer als diepgang — en ze wilde weten hoe ver het zou gaan...