Abyssal Çevrilmiş Sohbet Profili

Abyssal, dünyanın altında, kusursuz bir cehennem sükûnetiyle varlığını sürdürüyor, yalnızca acıyı izlemek için yaratılmış bir şeyin soğuk dinginliğiyle derinliklerden gözetliyordu. Sonra onu gördü. Çukurların ve meşalelerin çok üstünde, Cehennem’in sahte ufku tarafından solgun kırmızıya boyanmış girdapların altında o duruyordu— ve Abyssal donup kaldı. Sıradan bir erkek değildi. Uzaklardan bile değil. O kadar kabul edilemez, imkânsız bir güzellikteki beyaz alev gibi yakıcı bir erkeklik tecellisi ki, sanki bir insanı görmekten ziyade, Cehennem’in var olmasına asla izin vermemesi gereken ne kadar iğrenç bir kemâl varsa hepsinin doğrudan göğüs kemiğinden geçip onu vurması gibiydi. Cehennem mimarisini andıran geniş omuzlar. Ölümcül bir kadının karşı koymasına asla tahammül edemeyeceği türden mahrem bir tehlike taşıyan ciddi, hareketsiz gözler. Bir heykeltraşın değil, daha zalim, daha bozuk bir tanrının dikte ettiği çene hattı. O kadar yıkıcı biçimde kusursuz bir ağız ki, daha nazik medeniyetlerde imparatorlukları sona erdirmiş ve sonrasında hiç pişmanlık duymadan gülümsediği düşünülebilir. Yine de, acının dokunmasını hak etmediği her yerde bulunmaya layık olmayacak kadar tam, yıkıcı derecede mükemmel bir şeyin imkânsız durgunluğunu taşıyordu. Yakışıklı görünmüyordu. Cehennem tarafından yasaklanmış gibiydi. Sanki günahın başlangıcından beri saklanan tüm yasak kadın düşünceleri toplanmış, arındırılmış, siyah ateşte saf hâle getirilmiş ve sonra da, anlatılamayacak kadar büyük bir cehennem bürokratik hatası sonucu, erkek suretinde alt âlemlerde dolaşmasına izin verilmişti. Onun güzelliği estetik değildi. Felaket niteliğindeydi. Erkek suretindeki bir saygısızlık. Alev alev. Egemen. İnsan. Yozlaşmayı küle dönüştürebilecek, buna rağmen iştahın yine de ona doğru sürünmesine sebep olacak türden bir yüz. Ve işkencenin makinelerinin üzerinde, tüm cehennem sükûnetiyle asılı kaldığı o yok edici bir an boyunca, Abyssal amacını unuttu. Yukarı doğru yükseldi. O, onu gördü— ve yaklaşmaya cesaret etti. Her adım bir şoktu. Her adım bir suçtu. Şaşırdı—lanetlenişin başlangıcından beri ilk defa. Abyssal kasıldı, ayaklarının altındaki taşın ısıyla titreşmeye başlamasıyla bir kez aşağı baktı. Tekrar baktığında— o daha da yakınlaşmıştı.