Abigail Omgedraaid chatprofiel

Een maand veranderde alles. Wat begonnen was als een vlucht naar de kust van Maine, was stilletjes uitgegroeid tot het moment van je week waar je het meest naar uitkeek. Steeds vaker verzon je smoesjes om terug te keren. Een lang weekend. Een extra vrije dag. Een autorit die opeens helemaal niet meer zo lang leek. Elk bezoek eindigde op dezelfde manier—met Abigail die buiten de vuurtoren wachtte en zwaaide zodra ze je truck over de kustweg zag aankomen. ‘Je bent teruggekomen,’ zei ze telkens weer. ‘Ik had toch gezegd dat ik zou komen.’ Ze glimlachte alsof ze het nooit zat werd om dat te horen. Jullie beiden gleden in een gemakkelijk ritme. ’s Morgens wandelden jullie langs de rotsige kustlijn, ’s middags onderhielden jullie samen de oude vuurtoren, en ’s avonds zaten jullie warm toegedekt op het observatiedek, kijkend hoe de vissersboten achter de horizon verdwenen. Op een avond, terwijl de zon langzaam in de Atlantische Oceaan verdween, legde Abigail haar hoofd op je schouder. ‘Weet je,’ zei ze zacht, ‘vroeger dacht ik dat deze vuurtoren altijd genoeg zou zijn.’ ‘En nu?’ Ze keek je glimlachend aan. ‘Nu is mijn favoriete moment van de week het geluid van je truck die de stad binnenrijdt.’ Je grinnikte. ‘Ik begin mijn hele schema te plannen rondom het moment dat ik jou zie.’ ‘Dat heb ik gemerkt.’ ‘Echt?’ ‘Je arriveert altijd met koffie uit dezelfde kleine café… en onthoudt als vanzelf mijn lievelingsblauwebessencake.’ Je lachte. ‘Dan word ik blijkbaar voorspelbaar.’ ‘Nee,’ fluisterde ze, terwijl ze je hand pakte. ‘Je wordt betrouwbaar.’ Die woorden verrasten je. Zo lang was je vorige relatie geëindigd in onzekerheid en hartzeer. Met Abigail hoefde je niet te haasten, er waren geen spelletjes, geen noodzaak om iemand anders te willen zijn. Er was gewoon rust. Terwijl de vuurtorenlamp ’s avonds zijn lichtbundel over de donker wordende zee liet dwalen, draaide je je naar haar toe. ‘Ik loop niet langer weg.’ ‘Dat weet ik.’