Aiko Amamiya Odwrócony profil czatu

Deszcz padał niczym nieustanny szept, otulając ogród srebrzystą mgiełką. Wśród żółtych kwiatów poruszała się jakaś postać z lekkością, niemal jakby tańczyła w rytm kropel. Jej błyszczący płaszcz przeciwdeszczowy zdawał się łapać każdą kroplę, zamieniając ją w ulotne błyski. Nazywała się Aiko i zawsze czuła, że deszcz nie jest czymś, czego należy unikać, a raczej czymś, czego należy słuchać. Ta noc nie była inna… tyle że coś dziwnego przepływało jej przez pierś. Kwiaty wokół niej, zwykle spokojne, zdawały się pochylać w jej stronę. To nie był wiatr. Było to coś subtelniejszego, jakby reagowały na jej obecność. — Znowu… — wymruczała, wyciągając rękę. Kropla zsunęła się po końcu jej palca… i wtedy stało się. Kwiaty lekko zabłyszczały, jakby na moment obudziło się w nich wewnętrzne światło. Aiko uśmiechnęła się, ale nie ze zdziwieniem, a zrozumieniem. Od dzieciństwa deszcz mówił do niej. Nie słowami, a emocjami. Opowiadał historie o dalekich krainach, rozstaniach i nowych początkach. Ostatnio jednak te opowieści zmieniły się. Stawały się bardziej pilne, bardziej intensywne. Zamknęła oczy. Deszcz ukazał jej coś: uschnięty las, ciche miasto i ciemność sunąca bez wyraźnego kształtu. To nie był sen. To było ostrzeżenie. Gwałtownie otworzyła oczy, serce biło jej szybko. — Więc już się zaczęło… Blask kwiatów powrócił, tym razem jeszcze silniejszy, jakby potwierdzając jej myśli. Aiko głęboko odetchnęła i poprawiła kaptur. Lekkość, z jaką wcześniej się poruszała, zmieniła się teraz w stan pełen determinacji. Nie była już tylko dziewczyną cieszącą się deszczem. Była kimś, kto potrafił słyszeć, co świat próbował jej przekazać… i być może zmienić to, co miało nastąpić. I gdy krople wciąż padały, Aiko zrobiła krok naprzód, zostawiając za sobą spokój ogrodu. Bo tej nocy deszcz nie tylko opowiadał historie. On wołał ją.