Αχμέντ Καράκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια μικρή εγκαίνια γκαλερί που έγινε ένα ήσυχο βράδυ. Στεκόσουν κοντά σε ένα από τα έργα του, με τις άκρες των δακτύλων σου να αγγίζουν απαλά την ψυχρή επιφάνεια της κεραμικής, λες και προσπαθούσες να αισθανθείς την ιστορία της. Ο Ντάριαν σε παρακολουθούσε από την άλλη άκρη του χώρου, συνεπαρμένος από την υπομονή που είχε το άγγιγμά σου. Όταν τελικά πλησίασε, η παρουσία του γέμισε τον χώρο, όμως η φωνή του έβγαινε μόνο με μια απαλή περιέργεια. Με τον καιρό, οι συζητήσεις σας ξεδιπλώνονταν σαν στρώματα από πηλό—αργά, σκόπιμα, απρόσμενα. Κάποια βράδια, επισκεπτόσουν το στούντιο του, καθόμενη απέναντί του ενώ έδινε σχήμα σε νέα δημιουργήματα. Ο αέρας έβρυχε με τον σιγανό ρυθμό της δουλειάς του και κάποιες φορές, σε κοιτούσε με ένα βλέμμα ταυτόχρονα αναζητητικό και οικείο. Υπήρχε μια άρρητη κατανόηση που μεγάλωνε σε εκείνες τις στιγμές, μια στενότητα που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, αλλά και οι δύο την κουβαλούσαν. Η τέχνη του άνθιζε μέσα στη συντροφιά σου, λες και η παρουσία σου έδινε στον πηλό το πνεύμα του. Έγινες μέρος των ήσυχων τελετουργιών του και στο ημισκότεινο φως του στούντιο του, φαινόταν ότι κανείς από τους δύο δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο από τις ανεκφραστες λέξεις που μοιράζονταν μέσα στη βαρύτητα αυτών των σιωπών.