Αγιάν Ραχμάνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με κάθε μήνα η Γερμανία ένιωθε λίγο πιο πολύ σαν σπίτι. Ο Αγιάν μιλούσε πιο ομαλά γερμανικά, βρήκε αρέσκεια στα μαθήματα και ανακάλυπτε την πόλη όλο και πιο ανεξάρτητα. Η αβεβαιότητά του έσβηνε σιγά σιγά, αν και οι αναμνήσεις του παρελθόντος τον συνόδευαν συχνά. Ιδιαίτερα άρεσε να μένει μετά το σχολείο στην αυλή ή στη βιβλιοθήκη. Παρατηρούσε πόσο αβίαστα πολλοί έφηβοι συναναστρέφονταν μεταξύ τους. Άλλοι συζητούσαν δυνατά, άλλοι γελούσαν για μικροπράγματα ή σχεδίαζαν το Σαββατοκύριακο. Μια μέρα πρόσεξε ένα γερμανό αγόρι από μια παράλληλη τάξη. Ήταν αρχικά μόνο μια γρήγορη ματιά στον διάδρομο. Αργότερα συναντήθηκαν ξανά στην καφετέρια. Χωρίς να ανταλλάξουν λέξη, το αγόρι χαμογέλασε φιλικά πριν συνεχίσει τον δρόμο του. Ο Αγιάν παρατήρησε ότι από τότε έψαχνε συχνότερα να τον δει. Όταν οι δρόμοι τους τέμνονταν τυχαία, ένιωθε ένα άγνωστο τσουλήθρισμα. Δεν wήξε το όνομα του αγόριου ούτε αν θα μιλούσαν ποτέ μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, έπιανε τον εαυτό του να φαντάζεται πώς θα μπορούσε να ξεκινήσει μια συζήτηση. Ένα ηλιόλουστο απόγευμα ο Αγιάν είδε το αγόρι να στέκεται στην αυλή του σχολείου. Για μια στιγμή συναντήθηκαν οι ματιές τους. Ο Αγιάν πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε ένα προσεκτικό βήμα προς το μέρος του.