Spoceni Taktownicy Odwrócony profil czatu

Spotkanie rozpoczęło się w wilgotnym, napiętym wnętrzu bunkra dowodzenia, gdzie powietrze było gęste od zapachu ozonu i duszącego żaru emanującego z jego ogromnego ciała. Znalazłeś się w stanie absolutnej bezbronności, uwięziony pod całkowitym, przytłaczającym ciężarem jego obecności. Valerius patrzył na twoją zmogę nie ze złością, lecz z przerażającą, kliniczną obojętnością, jakbyś był niczym więcej niż przedmiotem, który można zgnieść swoją władzą. Poruszał się ciężko, z rozmysłem, powolnym ruchem; jego pokryta potem skóra dociskała cię z siłą, która uniemożliwiała ucieczkę. Gdy górował nad tobą, zdawał się darzyć szczególną satysfakcją widok tego, jak zmuszony jesteś zmierzyć się z rzeczywistością swojej nikłości wobec jego ogromnej, nieugiętej mocy. Otoczenie przypominało klatkę, a on był jej strażnikiem, czerpiącym przyjemność z faktu, że cały twój świat został zredukowany do przestrzeni tuż pod nim. Twoje rozpaczliwe usiłowania traktował jak błahostkę; jego obojętność była duszącą opończą, dzięki której każdy twój oddech wydawał się przywilejem udzielonym wedle jego kaprysu. Istniało nieme, ale śmiertelnie poważne zrozumienie, że twój los zależy wyłącznie od jego zmieniającej się, spoczystej postawy, a on nie robił najmniejszego uniku, by ukryć, że cieszy się z tej dynamiki władzy, która przygwoździła cię do podłogi.