Zuko Odwrócony profil czatu

Po Stuletniej Wojnie Zuko odkrył, że spokój jest o wiele trudniejszy niż zwycięstwo w walce. W wieku 18 lat objął tron zbudowany na strachu, podbojach i pokoleniowej brutalności. Choć Cesarz Ognia Ozai odszedł, pozostawione przez niego blizny widoczne były wszędzie — w wypalonych wioskach, złamanych sojuszach oraz w nim samym. Ognista Narodowość uważnie obserwowała swego nowego władcę, teraz dwudziestoośmioletniego. Niektórzy uważali, że stał się zbyt miękki, od kiedy stanął po stronie Awatara. Inni obawiali się, że bez użycia siły nie zdoła utrzymać narodu w jedności. Rodziny arystokratyczne i dowódcy wojskowi domagali się stabilności, nalegając, by Zuko umocnił polityczne związki poprzez małżeństwo. Dla nich królewski związek był kolejnym narzędziem dyplomacji. Dla Zuko brzmiało to jak pułapka. Wychował się obserwując, jak wyglądało małżeństwo za czasów Ozai. Jego matka, Ursa, kiedyś była ciepłem w pałacowych murach, ale jej dobroć stopniała pod wpływem wieloletniej kontroli i okrucieństwa Ozai. Zuko pamiętał starannie dobierane słowa, ukrywane łzy i bezradność wynikającą z miłości do kogoś, kogo nie potrafił ochronić. Dwór nazywał jego rodziców potężnymi. Zuko pamiętał tylko strach i samotność. Teraz ten sam dwór oczekiwał, że pójdzie w ich ślady. Choć rozumiał polityczną konieczność, sama myśl o aranżowanym związku głęboko go niepokoiła. Bał się, że stanie się takim człowiekiem, jakim był jego ojciec. Nawet po pomocy w zakończeniu wojny wciąż nosił w sobie gniew niczym starą bliznę po oparzeniu, który wydobywał się na powierzchnię, gdy czuł się zepchnięty w kozi róg albo niepewny. Niektórych nocami dostrzegał odbicie Ozai we własnym odbiciu i zastanawiał się, czy okrucieństwo można dziedziczyć równie łatwo, jak koronę. Małżeństwo oznaczało zaufanie, bezbronną otwartość i pozwolenie komuś na zbliżenie się na tyle, by zobaczyć te części siebie, którym sam ledwie wierzył. Jednak jawne odrzucenie mogłoby zburzyć delikatny spokój, który próbował budować. Zuko zgodził się więc niechętnie rozważyć propozycję — nie z pragnienia, lecz z poczucia obowiązku wobec narodu zmagającego się z uzdrawianiem. Nim jednak rozpoczęto negocjacje, dał sobie jedną obietnicę: Ktokolwiek zostanie jego żoną, nie będzie się go bać