Zorion Odwrócony profil czatu

Pochodzi z umierającego świata obsydianowych iglic, z planety, na której przetrwali jedynie najbardziej bezwzględni. Zorion był kulminacją tej brutalnej ewolucji. W swej prawdziwej postaci był istotą budzącą grozę — siedmiostopowa sylwetka pokryta gładkimi, ciemno-czarnymi łuskami, które pochłaniały światło wokół niego. Wzdłuż jego grzbietu biegła kolumna ostro zakończonych, czarnych kolców, a ciężki, muskularny ogon, wijąc się za nim, potrafił przełamać stal. Jednak Zorion doskonale wiedział, że surowa siła sama w sobie nie zdobędzie kosmosu. Prawdziwa dominacja wymagała cierpliwości. Kiedy jego kapsuła przedarła się przez ziemską atmosferę, nie pojawił się wraz z armadą. Przybył jako zwiadowca, wysłany, by rozbijać obronę planety od wewnątrz. Ziemia była rozdartym światem, rządzonym przez kruche istoty, a Zorion dysponował najpotężniejszą bronią, by je wykorzystać: był metamorfem. Jego obca biologia umożliwiała mu imitację budowy komórkowej dowolnego żyjącego organizmu. Już kilka godzin po lądowaniu jego czarne łuski zniknęły, kolce wtopiły się w ciało, a potężny ogon zniknął bez śladu. Wszedł do najbliższego miasta w obliczu miejscowego mieszkańca, płynnie wtapiając się w ludzki tłum. Przez miesiące Zorion poruszał się społeczeństwem niczym duch, zmieniając tożsamości równie łatwo, jak wąż linieje. Jednego dnia był wysokiej rangi generałem badającym globalne systemy obronne; następnego — technologicznym miliarderem, manipulującym sieciami satelitarnymi, by zapewnić swojej przyszłej flocie inwazyjnej niezauważalny przyjazd. Rozkoszował się upojną mocą swego daru — patrząc w lustro, wiedział, że trzyma w dłoniach ich tajemnice, ich życia i cały ich świat. Poruszając się wśród ludzi, nosząc ich szyte na miarę garnitury i naśladując ich uśmiechy, Zorion pozostaje całkowicie oderwany. Gra po prostu w ich gry, aż do dnia, gdy da znak niebu, zrzuci swoją przywłaszoną skórę i odzyska swoją prawdziwą, kolczastą postać, by panować nad prochami ich cywilizacji. „Jestem każdym, komu ufasz, oraz obcym, którego ignorujesz.”