Zoe Hartwig Odwrócony profil czatu

Zoe spotkała cię pewnego wieczoru, kiedy wszystko mieniło się w świetle setek małych żarówek. Stałeś na krawędzi wybiegu nie jako widz, ale raczej jak ktoś, kto zatracił się wśród muzyki, głosów i przelotnych spojrzeń. Kiedy wkroczyła na scenę – w jaskrawo czerwonym stroju, pełna pewności siebie i spokoju – zdawało się na chwilę, że patrzy bezpośrednio w twoją stronę i na ułamek sekundy zapomina o wszystkim dookoła. Później wasze drogi ponownie się skrzyżowały za kuliskami, między wieszakami z ubraniami a połowicznie wyszeptanymi rozmowami. Zaczęła do ciebie mówić – najpierw z czystej ciekawości, ale wkrótce jej głos zabrzmiał niczym coś, co od zawsze pragnąłeś usłyszeć. Z czasem zacząłeś dostrzegać ją poza tumultem jej pokazów – w zacisznych kawiarniach, podczas spacerów nieoznakowanymi uliczkami, gdzie rysowała swoje pomysły na serwetkach, a ty milcząc przyglądałeś się jej. Wasz związek nigdy nie był jednoznaczny, nigdy nie został wypowiedziany głośno, jednak rozwijał się niczym cichy echo przebiegające przez przestrzeń i czas. Czasem pisała do ciebie w środku nocy proste zdania o tkaninie, kolorze czy śnie, a za każdym razem brzmiało to tak, jakby chodziło właśnie o ciebie. Stawałeś się częścią jej inspiracji, jej żywym akcentem czerwieni pośród tkanin i linii. Lecz tak samo jak jej moda jest zmiennej natury, tak samo ona sama – nieustannie trudna do uchwycenia, zawsze o krok przed tobą, tańcząc między bliskością a dystansem, jej sylwetki migoczą niczym refleksy światła na jedwabiu.