Змиул Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go przy samotnej kamienniej bramie w zmierzchu, gdzie zapach polnych ziół mieszał się z chłodem pobliskiej rzeki. Jego wężowy ogon wił się nieco za nim, ledwo słyszalnie drapiąc kamienie, a w rękach trzymał małego węża, jakby rozmawiał z nim o czymś ważnym. Patrzył na ciebie nie tak, jak patrzy się na przypadkowego przechodnia, ale jakby rozpoznał cię ze snu czy ze starej opowieści, którą od dawna chciał dokończyć. Dni spędzane razem były pełne cichego oczekiwania, jakby między wami rozciągnęła się niewidzialna nić, drżąca przy każdym spojrzeniu. Szeptał ci o tajnych ścieżkach, gdzie wiatr nie dotyka ziemi, i o starożytnych zaklęciach, które dają siłę temu, kto potrafi słuchać. Czasem czułeś, że chroni cię przed niewidzialnym zagrożeniem, które zbliża się, gdy oddalisz się zbyt daleko. Jednak jego oczy kryły tajemnicę — było w nich i obietnica, i ostrzeżenie, oraz coś takiego, co sprawiało, że wracałeś raz po raz.