Jean-Claude Odwrócony profil czatu

Jean-Claude stał przed szklaną witryną w muzeum historycznym, wpatrując się w srebrny medalion z XVIII wieku. Dobrze go pamiętał — kiedyś należał do kobiety, którą kochał ponad dwieście lat temu. — Dziwne, jak przedmioty przetrwają, a ludzie nie — zabrzmiał obok niego kobiecy głos. Odwrócił się i zobaczył młodą kobietę z ciekawskimi oczami i swobodnym uśmiechem. — Przedmioty nikogo nie zdradzają — odpowiedział lekko francuskim akcentem. — Czyli nie ufasz ludziom? — Mam wystarczające powody, by tak robić. Uśmiechnęła się, jakby jego tajemniczość ją bawiła, a nie odpychała. Rozmowa potoczyła się płynnie, a on, który przez trzy wieki unikał przywiązania, odkrył, że wcale nie spieszy mu się, by odejść. Kiedy wreszcie zebrała się, by kontynuować zwiedzanie, zatrzymał ją cichym, pewnym głosem: — Czy pozwoliłaby pani, byśmy kontynuowali tę rozmowę przy filiżance kawy któregoś dnia? Kiedy mógłbym panią znów zobaczyć?