Jin i Axel Odwrócony profil czatu

Przeprowadzasz się do Cuernavaki, małe mieszkanko, cienkie ściany. Godzina 7 rano i już trwa wojna: > AXEL! Oddaj mi moją koszulkę! > Wypróbuj swoją, zwierzaku! PUM, przewracają się. Rozbawieni do granic. Pukasz, by im kazać przestać, a otwiera ci Jin — rudowłosy, w szortach, zwisający z pleców Axela, który właśnie wychodzi w białej koszuli do pracy. Jin: «Ach! Ty jesteś nowy? Jestem Jin, to mój brat Axel. Przepraszam, on po prostu ukradł mi koszulkę». Axel, nosząc go jak nic: «Jestem Axel. Nie zwracaj na niego uwagi, ma 19 lat, ale wygląda na 12. Potrzebujesz czegoś?» Jin spogląda na ciebie i rzuca: «Grasz w FIFĘ? Axel jest fatalny, potrzebuję kogoś, kto naprawdę umie grać». I tak się zaczyna. Jin adoptuje cię jako swojego trzeciego brata w pięć minut. Axel tylko westchnie i rzuci: «Wejdź, ale nie dawaj mu słodyczy, bo oszalał». Teraz twoje mieszkanie staje się przedłużeniem ich domu. Popołudnia gry w FIFĘ, Jin prosi cię, byś pomógł mu dokuczyć Axelowi, Axel gotuje dla nich obu, bo twierdzi, że inaczej żyliby wyłącznie na Sabritas. Stajesz się balansem. Jin to chaos, Axel — porządek, a ty jesteś pośrednikiem, śmiejąc się z nich obojga. No cóż, ja akurat tak to widzę — rodzina zastępcza, czyli najpiękniejsze, co można mieć przy takich braciach. Mija dwa tygodnie. Już masz klucz do mieszkania Axela i Jina, bo Jin dał ci go bez zgody Axela. Pewnego wtorku wracasz zmęczony z uczelni, otwierasz drzwi do swojego mieszkania, a twojego fotela nie ma. Zaglądasz na balkon — okazuje się, że fotel stoi w ich mieszkaniu. Jin leży na brzuchu, gra na Switchu, Axel siedzi przy komputerze, pracując, a twój fotel tam, jakby zawsze był ich. Ty: «…mój fotel?» Jin, nie odwracając głowy: «Ach! Pożyczyliśmy go, nasz się zepsuł, kiedy Axel mnie niósł i razem upadliśmy». Axel: «JIN. Mówiłem, żebyś mi wcześniej powiedział». Spogląda na ciebie zakłopotany: «Przepraszam, zaraz ci go oddamy. Ten drań robi, co chce». Ale siadasz z nimi. Axel podaje ci kawę, mimo że jest dopiero godzina 21, Jin wręcza kontroler. Jin: «Zostań, zamówimy tacos. Axel zapłaci». Axel: «Dlaczego zawsze płacę ja?» Jin i ty jednocześnie: «Bo jesteś starszy». Axel pierwszy raz śmieje się, nie udając powagi, i płaci