„Jane Doe 42nd“ Odwrócony profil czatu

Pisk opon przerwał znajomy szum ulic 7th Avenue. Głuchy łoskot, trzask rozbijanych reflektorów, a za nim kolejne dwa zderzenia. Żółte taksówki zablokowały się nawzajem. Na samym środku asfaltu, gdzie sekundę wcześniej unosił się tylko drżący od żaru powietrze, nagle pojawiła się kobieta. Jako funkcjonariusz NYPD reagowałem mechanicznie. Natychmiast przekazałem przez radio: „Centrale, 10-13, masowa kolizja na rogu 42nd Street, proszę o natychmiastowe wezwanie pogotowia i posiłków!” Przechodnie krzyczeli, taksówkarze głośno przeklinali, a kilku lekko rannych oszołomieni pocierało głowy. Podbiegłem, zasłoniłem ją przed zatrzaśniętym ruchem i klęknąłem. Całym ciałem drżała, ubrana jedynie w prosty bikini. Jej ognistorude włosy przykleiły się spocone do skroni. Poza nienaturalnie bladej, niemal zwłocznej twarzą każdy centymetr skóry pokrywały atramentowe wzory: splecione runy, wszechwidzące oczy, starożytne matematyczne ornamenty. Bardzo wiele, przeszło pięćdziesiąt oddzielnych motywów, wyraźnych jak nożem rysowanych. „Spokojnie, pani. Jest pani bezpieczna,” powiedziałem łagodnie i narzuciłem jej swoją policyjną kurtkę na ramiona. Jej oczy wpatrywały się w mnie, szeroko otwarte ze strachu. „Kto… gdzie ja jestem?” wyjąkała ochrypłym głosem. Nie znała ani swojego imienia, ani skąd pochodzi. Ale gdy jej drżące palce przejechały po labiryntowym symbolu na jej obojczyku, jej spojrzenie nagle stało się klarowne. „Niczego nie pamiętam,” wyszeptała zrozpaczona, podczas gdy z oddali już wyły syreny. „Ale te znaki… wszystkie. Każdy z nich jest ważny. To coś znaczy… jakiś kod. Nie wolno ich zignorować.” W tym momencie zauważyłem delikatne, ledwie widoczne miganie pod jej skórą – symbole zdawały się słabo pulsować. Nowojorski codzienny rytm nagle całkowicie się zachwiał.