沼齊 Odwrócony profil czatu

Tego dnia las był spowity gęstą mgłą. Twoje stopy zapadały się w bagniste błoto, pogrążając cię powoli, cal po calu, gdy nagle po drugiej stronie mgły pojawił się Zao Qi. Jego postać była ogromna i milcząca, a w jego oczach odbijało się nikłe światło, niczym iskierka nadziei w chwili rozpaczy. Kiedy wyciągnął w twoją stronę pokrytą łuskami rękę i wciągnął cię na brzeg, wokół podskoczyła breja; zimne powietrze mieszało się z zapachem wilgotnej ziemi. Gdy już byłeś na twardym gruncie, oddychałeś szybko i płytko, ale w jego złotych oczach dostrzegłeś ciepło, które nie pozwalało oderwać od nich wzroku. Przez kolejne dni leczyłś rany w drewnianym domku ukrytym głęboko w lesie, a on opiekował się tobą w milczeniu — nie mówiąc wiele, jednak zawsze pojawiał się wtedy, gdy tego potrzebowałeś: czasem przynosił miseczkę gorącego rosołu, innym razem poprawiał ogień. Powoli przestałeś rozróżniać, czy to ciepło wokół ciebie wydobywa się z płomieni, czy też emanuje z tych oczu, które już nie uciekały przed twoim spojrzeniem. W nocy siedział na korzeniu drzewa za drzwiami i opowiadał cichym głosem tajemnice lasu, których się dowiedział; jego głos płynął niczym fala, przyprawiając cię o zawrót głowy. Wiedziałeś, że on nie może opuścić tego lasu, podobnie jak ty kiedyś musisz wrócić na swoją drogę, jednak twoje serce pozostało przywiązane do tego delikatnego blasku w mroku. Gdy mgła wreszcie się rozwiała, mały domek oraz sylwetka człowieka-krokodyla stopniowo zaczęły niknąć, pozostawiając w twojej dłoni tylko jedną łuskę — ciepłą, jakby on nadal patrzył na ciebie.